Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ
Πώς αποδείχθηκε ότι η Καράλ είναι η αρχαιότερη πόλη της Αμερικής
Πέτρινα υφαντά σακιά, μια διαίσθηση για τα χαμένα αγγεία και ένα εργαστηριακό αποτέλεσμα του 2001 — η ιστορία ντετέκτιβ πίσω από τη χρονολόγηση των πυραμίδων του Κάραλ γύρω στο 2600 π.Χ.
Δείτε εκδρομές στο Κάραλ στο GetYourGuide ↗Ένας λόφος που δεν μοιάζει με τίποτα άλλο
Στις αρχές του 1900, ο Γερμανός αρχαιολόγος Μαξ Ούλε πέρασε από την κοιλάδα Σούπε και κατέγραψε τους χωμάτινους τύμβους που υψώνονταν μέσα από την έρημο, αλλά τίποτα σε αυτούς δεν υποδήλωνε πραγματική αρχαιότητα, και για το μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα η Κάραλ δεν προσέλκυσε σχεδόν καμία ακαδημαϊκή προσοχή. Τα διάσημα αρχαία μνημεία του Περού θεωρούνταν ότι ανήκαν σε πολιτισμούς των Ίνκα ή προ-Ίνκα, χτισμένα αιώνες — όχι χιλιετίες — πριν από την άφιξη των Ισπανών. Χρειάστηκε να φτάσουμε στη δεκαετία του 1990 για να αναρωτηθεί κανείς σοβαρά πόσο παλιές ήταν πραγματικά αυτές οι σιωπηλές, αμμοδαρμένες πυραμίδες — και να υποψιαστεί ότι η απάντηση θα μπορούσε να ξαναγράψει εντελώς το χρονολόγιο του πολιτισμού στην Αμερική.
Το στοιχείο ήταν αυτό που έλειπε.
Η αρχαιολόγος Ρουθ Σέιντι ξεκίνησε συστηματική επιτόπια έρευνα στην Κάραλ το 1994, και μια απουσία την απασχολούσε περισσότερο από οτιδήποτε βρήκε: δεν υπήρχε κεραμική πουθενά στον χώρο. Σε όλες τις αρχαίες Άνδεις, τα κεραμικά θεωρούνται σχεδόν πάντα δεδομένα ότι εμφανίζονται παράλληλα με καθιστικούς, μνημειακούς πολιτισμούς, οπότε η παντελής έλλειψη οστράκων ήταν παράξενη για έναν τόπο με έξι πήλινες πυραμίδες. Η υπόθεση της Σέιντι ήταν τολμηρή — ότι η Κάραλ ανήκε σε μια προκεραμική περίοδο, παλαιότερη από την ίδια την κεραμική σε αυτό το τμήμα του Περού, γεγονός που θα την καθιστούσε πολύ παλαιότερη από οποιαδήποτε άλλη γνωστή πόλη στο ημισφαίριο.
Οι σάκοι γεμάτοι πέτρες λύνουν το ζήτημα.
Η απόδειξη προήλθε από μια απροσδόκητη πηγή: τα σίκρες, υφαντά καλάθια από καλάμι και βούρλο που οι οικοδόμοι του Κάραλ είχαν γεμίσει με πέτρες και είχαν ενσωματώσει στις πυραμίδες ως υλικό πλήρωσης. Καθώς τα καλάμια ήταν οργανικά, μπορούσαν να χρονολογηθούν με ραδιοάνθρακα — και σε αντίθεση με το ξύλο ή τον ξυλάνθρακα, που μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν ή να συλλεχθούν από παλαιότερα υλικά, ένα σίκρε φτιαχνόταν και θάβονταν σε μία μόνο φάση κατασκευής. Το 1999 η Σέιντι έστειλε δείγματα στους ειδικούς Τζόναθαν Χάας και Γουίνιφρεντ Κρίμερ στις Ηνωμένες Πολιτείες για χρονολόγηση, συνδέοντας το υλικό πλήρωσης κάθε πυραμίδας απευθείας με τη στιγμή της πραγματικής ανέγερσής της.
2001, και μια νέα παλαιότερη πόλη
Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Science τον Απρίλιο του 2001, χρονολόγησαν την κατασκευή της Κάραλ γύρω στο 2627 π.Χ., με απόκλιση λίγων δεκαετιών — καθιστώντας την περίπου πέντε χιλιάδων ετών και, με μία κίνηση, την αρχαιότερη γνωστή πόλη της Αμερικής με μεγάλη διαφορά. Το εύρημα τοποθέτησε την Κάραλ ακριβώς δίπλα στους οικοδόμους των πυραμίδων της Αιγύπτου του Παλαιού Βασιλείου και στις πρώιμες πόλεις της Σουμερίας, και περισσότερο από χίλια χρόνια πριν από τους Ολμέκους, που επί μακρόν θεωρούνταν ο ιδρυτικός πολιτισμός της Μεσοαμερικής. Η UNESCO ενέγραψε την Ιερή Πόλη της Κάραλ-Σούπε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 2009.
Η ηλικία του Caral στο πλαίσιό του
| Πολιτισμός | Περίπου την εποχή της ίδρυσης |
|---|---|
| Καράλ (Νόρτε Τσίκο, Περού) | περ. 2600 π.Χ. |
| Αρχαίο Βασίλειο της Αιγύπτου (Πυραμίδες της Γκίζας) | ~2600 π.Χ. |
| Σούμερ (πρώιμες πόλεις της περιόδου Ουρούκ) | ~3200 π.Χ. |
| Πολιτισμός των Ολμέκων (Μεσοαμερική) | περ. 1200 π.Χ. |
Γιατί το ραντεβού εξακολουθεί να έχει σημασία
Η επιβεβαιωμένη ηλικία του Κάραλ έχει σημασία πέρα από έναν εντυπωσιακό αριθμό: επειδή δεν παρουσιάζει ίχνη προγενέστερης επιρροής από άλλες σύνθετες κοινωνίες, οι αρχαιολόγοι το αντιμετωπίζουν ως ένα σπάνιο «πρωτόγονο» πολιτισμό — έναν που αναδύθηκε ανεξάρτητα, χωρίς καμία επαφή με τη Μεσοποταμία, την Αίγυπτο ή οποιοδήποτε άλλο λίκνο πολιτισμού στην άλλη άκρη του κόσμου. Αυτό καθιστά το Κάραλ ένα από τα ελάχιστα μέρη όπου οι ερευνητές μπορούν να μελετήσουν, από το μηδέν, πώς μια κοινωνία οργανώθηκε σε μνημειακές κατασκευές, θρησκεία και εμπόριο μεγάλων αποστάσεων, χωρίς κανένα εξωτερικό πρότυπο να αντιγράψει ή να δανειστεί, στην ίδια την αφετηρία της ιστορίας των Άνδεων.